Cardi B – "Am I the Drama?" | Beklenişe Değer mi?

Yedi Yıl Sonra Sahne Yeniden Onun

Dürüst olalım: Cardi B'nin ikinci albümü müzik tarihinin en çok beklenen plakları arasına girdi. Invasion of Privacy'den bu yana tam yedi yıl geçti. Bu sürede iki ABD başkanı gelip gitti, Taylor Swift tüm kataloğunu yeniden kaydetti, Cardi ise dördüncü çocuğuna hamile kaldı. Yani ortada ciddi bir beklenti birikimi var. Am I the Drama? bu baskıyı taşıyabiliyor mu? Kısmen evet, kısmen de "kız, neredeydin sen?" dedirtiyor.

"Bodega Baddie" ile Hızlı Başlangıç

Albüm açılışını yapan "Bodega Baddie" tam anlamıyla bir tokat gibi geliyor. Hızlı tempolu, uzay-salsa enerjili bu parçada Cardi "I'm like Selena, you can tell by my demeanor" diyip hemen ardından "Dame más gasoliiiiina!" darbesiyle güldürüp dans ettiriyor. Latin esintileri Bronx'lu kimliğiyle bu kadar organik kaynaşınca eleştiri yazmak yerine sadece oynamak istiyorsunuz. Cardi'nin güçlü yanı tam da burası: özgünlüğü hiçbir zaman yitirmeden kitlesel bir tını yakalamak.

60 Şarkıdan Seçilmiş, Ama Hissettiriyor mu?

Cardi'nin albüm için 60 şarkılık bir havuzdan seçim yaptığı bildirildi. Bu durum hem güven veriyor hem de şüphe uyandırıyor. Evet, müzikal kalite genel olarak yüksek. Yapımlar özenli, sesler iyi seçilmiş. Ama tam ortada albüm biraz nefes tüketiyor. Misafir sanatçıların katkıda bulunduğu daha yavaş ve yumuşak parçalar, romantik ya da melankolik bir renk katıyor; ne var ki bu parçalarda Cardi bazen kendi albümünün misafiri gibi hissettiriyor. Odak kayıyor, enerji düşüyor.

Finalin Ağırlığı: WAP ve Up

Albüm sonunu "WAP" (Megan Thee Stallion ile) ve "Up" ile kapatıyor. Bir yanda bu hamleyi anlayabiliyorum: kalabalığa tanıdık bir his vermek, konseri finale taşımak gibi. Ama öte yandan yeni bir albümün kapanışında eski hit'lere yaslanmak biraz cesaret kırıcı. Sanki Cardi, "Beni tanıttım, şimdi hatırlattım" modunda bitiyor. Oysa bu albümün sonunda bize tamamen yeni bir ikon anı sunabilirdi.

Cardi Hâlâ Keskin, Ama Albüm Bazen Donup Kalıyor

Şunu net söyleyelim: Am I the Drama?, Invasion of Privacy'nin yarattığı kültürel depremi tekrarlamıyor. O albüm hem zamanlama hem de ham enerji açısından eşsizdi. Bu albüm ise daha olgun, daha düşünülmüş ama zaman zaman da daha temkinli. Cardi B sahnede hâlâ rakipsiz bir karizmayla duruyor; sözleri keskin, teslimiyeti güçlü, mizahı yerli yerinde. Sorun kendisinde değil, bazı parçaların onu tam anlamıyla salıverememesi.

Sonuç: Drama Var, Ama Tamamı Değil

Eğer yedi yıldır Cardi B beklediyseniz, bu albüm sizi doyuracak ama tam anlamıyla sarsmayacak. Güçlü anlar var, akılda kalan nakaratlar var, eğlenceli üretim var. Ama ikinci albüm büyüklüğüne yaraşır bir bütünlük zaman zaman eksik hissettiriyor. Cardi hâlâ bu oyunun kraliçesi; sadece bu seferlik taç biraz eğri duruyor.

Puan: 7.2 / 10